Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Główny Bohater - charakterystyka • Pamiętnik z powstania warszawskiego

Narratorem w utworze jest Miron Białoszewski. Z początku ujawnia się on jako sam autor, leżący na swojej kanapie w 1967 roku i widzący przed sobą wolną, pozbawioną gruzów Warszawę, a raz występuje jako narrator-uczestnik wydarzeń, czyli 22-letni cywil w czasie trwającego w stolicy powstania w 1944 roku. Pod obiema tymi postaciami kryje się niczym niewymuszona bezpośredniość przekazu:

"Będę szczery, przypominający sobie siebie tamtego w fakcikach, może za dokładny, ale za to tylko prawda będzie. Teraz mam czterdzieści pięć lat, po tych dwudziestu trzech latach, leżę na tapczanie cały, żywy, wolny, w dobrym stanie i humorze, jest październik, noc, 67 rok, Warszawa znów ma trzysta tysięcy mieszkańców."

Miron-uczestnik wydarzeń jest więc człowiekiem z krwi i kości. Przeżywa zarówno wzloty, jak i upadki. Jednego razu wykazuje się nie lada bohaterstwem, zaś przy innej okazji okrywa się hańbą (wtedy, gdy np. prosi o to, by nadleciały samoloty, gdyż nie ma zamiaru pracować przy pochówku Niemców albo gdy wraz ze Swenem chce zdjąć złotą obrączkę z palca zmarłej kobiety).

Bardzo kocha swoją matkę, szanuje ojca, toleruje jego kochankę, Zochę. Łatwo przywiązuje się do ludzi, ma dużo kolegów i utrzymuje dobre relacje z innymi członkami swej rodziny. W trakcie powstania, podobnie jak u wszystkich innych osób, rodzi się w nim silna chęć przeżycia „tego piekła” za wszelką cenę. Nie jest jednak pazerny i nie zależy mu na tym, by iść po trupach do celu. Jego celem jest załatwienie tylko swych podstawowych potrzeb, a także w miarę możliwości zapewnienie jakichś dóbr innym ludziom, jak np. pożywienie. Do tego, by ryzykować własne życie, wychodząc na zewnątrz w poszukiwaniu czegoś do jedzenia lub wody, zmuszają go wyrzuty sumienia, nie chce czuć się darmozjadem, dlatego